Ανοίγοντας και χρησιμοποιώντας κάποιος τα social media με διάθεση εκλεκτισμού και σοφίας και, φυσικά, προστατεύοντας την ανθρώπινη ύπαρξη από κάθε τι που απειλεί την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, διαπιστώνει πως η συντριπτική πλειοψηφία των ειδήσεων κάνουν λόγο για δολοφονίες, βιασμούς, γυναικοκτονίες και γενικά το κακό κυριαρχεί σε κάθε είδηση. Ποιος φταίει για όλα αυτά; Το σχολείο; Η οικογένεια; Η Εκκλησία; Οι πολιτικοί; Τα Μ.Μ.Ε.;
Από την στιγμή που ο άνθρωπος εμμένει να διώχνει τον Θεό από την ζωή του, τότε γεννάται η φθορά, ο θάνατος, η απώλεια, εν γένει η αμαρτία. Γι’ αυτό και οι Έλληνες Πατέρες είδαν την αμαρτία εμφορούμενοι από φιλάνθρωπα κριτήρια και την όρισαν ως αστοχία. Διακόπτεται η σχέση με τον Θεό. Βγάλαμε τον Θεό από την ζωή μας; ‘’Σκοτώσαμε’’ τον Θεό, όπως πολύ σωστά έλεγε ο Νίτσε. Αυτός είναι ο θάνατος του Θεού· η ιδεολογικοποίηση του Θεού, να τον βλέπουμε ως οτιδήποτε, εκτός από Ύπαρξη. Προσέξτε όμως: Το αμάρτημα αυτό δεν συντελείται μόνο από τους άθεους, οι οποίοι είναι πολλές φορές πιο έντιμοι στην αναζήτηση ή ακόμη και άρνηση του Θεού, αλλά από πολλούς από εμάς που βρισκόμαστε, υποτίθεται, εντός Εκκλησίας.
Αν κρατήσουμε τον Θεό στη ζωή μας, όλα θα είναι ευλογημένα και όλα θα είναι διαφορετικά. Δεν υπάρχει χριστιανός που αγωνίζεται και δοκιμάζεται και ο Θεός τον εγκαταλείπει. Δεν μπορεί να γίνει αυτό, να μην νιώθει ο χριστιανός την παρουσία του Θεού στην ζωή του. Πώς θα αλλάξει η κοινωνία μας; Παύσαμε να θυμιατίζουμε στο σπίτι μας, να προσευχόμαστε, να ανάβουμε το καντήλι στο σπίτι, να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας, και όχι τις αμαρτίες των άλλων, στον ιερέα, να βλέπουμε τον εκκλησιασμό ως συνέχεια του πνευματικού αγώνα και ως συμμετοχή μας στην πιο όμορφη ευχαριστιακή αναφορά των πάντων στον Κύριο που λειτουργεί τα πάντα, δεν παιδαγωγούμε τα παιδιά μας με την σοφία του ευαγγελίου, δεν εμπνέουμε πλέον με το παράδειγμά μας, αναζητούμε και δείχνουμε πρότυπα κοσμικά στα παιδιά, πρότυπα που πασχίζουν για δόξα, χρήμα και σεξ, δεν μιλούμε για διάκριση, ταπείνωση, αλλά για το πως πρέπει να πατήσουμε πάνω στους άλλους για να αναρριχηθούμε, δεν μιλούμε για τον καθημερινό και έντιμο αγώνα, αλλά για το πώς θα αρπάξουμε περισσότερα για να ζήσουμε εμείς και να ζημιωθούν οι άλλοι, δεν μιλάμε για την σωτηρία και το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, δεν διαβάζουμε τα ρήματα ζωής των Πατέρων της Εκκλησίας, βαφτίσαμε την γεροντολογία και προφητολογία γνήσια πίστη, οι οποίες λειτουργούν ως θρησκεία και, μάλιστα, στον αντίποδα της πίστης, αλλοιώσαμε την αληθινή έννοια του χριστιανού, αφού υποτίθεται πως σωστός χριστιανός είναι όποιος πολεμάει την τεχνολογία, την AI, τις ταυτότητες και άλλα χίλια δυο, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με το σωτηριολογικό μήνυμα του ευαγγελίου και τον μεταμορφωτικό λόγο των πατερικών λόγων, των λόγων του Μ. Αθανασίου, Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου Θεολόγου, Γρηγορίου Νύσσης, Ιωάννη Δαμασκηνού, Μαξίμου Ομολογητού.
Ας μην ξεγελιόμαστε καθόλου. Ο πνευματικός αγώνας ξεκινάει με ησυχία και διάκριση από τον έσω εαυτό. Η κοινωνία μας θα αλλάξει όταν αλλάξουμε ο καθένας ξεχωριστά, στηριζόμενοι όχι σε μία πίστη που εμείς δημιουργούμε και προβάλλουμε στους άλλους για να δείξουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί (ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την προσπάθειά μας), αλλά όταν λατρεύσουμε αληθινά τον Θεό, επομένως, αντιμετωπίσουμε τον άλλον με φιλανθρωπία. Όταν εμπνεύσουμε στα παιδιά μας, όχι με θεωρίες και βαττολογίες, αλλά με το παράδειγμα μας την ομορφιά της ζωής ως θείο δώρο, τον σεβασμό του προσώπου του άλλου, την ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, την χαρά της συγχωρητικότητας, την ευεργετική σημασία της σιωπής. Όταν σταματήσουμε να κατακρίνουμε τον συνάνθρωπό μας στους άλλους. Όταν παύσουμε να συκοφαντούμε και να διαβάλλουμε ανθρώπους σε άλλους ανθρώπους. Όταν το ζευγάρι μέσα στην οικογένεια τιμάει την σχέση του και δεν αναλώνεται σε παράλληλες σχέσεις, όταν ο σύζυγος ή η σύζυγος μας δεν είναι κτήμα μας για να τον κάνουμε ή να την κάνουμε ό,τι θέλουμε, όταν δεν βάζουμε το χρήμα πάνω από τους ανθρώπους, όταν δεν προσεγγίζουμε τους άλλους, τους έχοντες και κατέχοντες αξιώματα, για να επωφεληθούμε εμείς σε βάρος των άλλων για μία θέση και για ένα βόλεμα, όταν δεν θυσιάζουμε το ήθος με σκοπό να κατακτήσουμε τα πάντα, όταν δεν χρησιμοποιούμε τον Κύριο ως καθρέφτη μας για να φαινόμαστε ωραίοι σαν ασβεστωμένοι τάφοι, ενώ από μέσα είμαστε γεμάτοι από ακαθαρσίες, όπως λέει ο Χριστός (Ματθ. 23,27).
‘’Νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης’’, λέει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. Ενώ, όπως θα πει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ‘’νοῦς Θεῷ συναπτόμενος, καί αὐτῷ ἐγχρονίζων διά προσευχῆς καί ἀγάπης, σοφός γίνεται καί ἀγαθός καί δυνατός καί φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων καί μακρόθυμος· καί ἁπλῶς εἰπεῖν, πάντα σχεδόν τά θεῖα ἰδιώματα ἐν ἑαυτῷ περιφέρει’’. Δεν αρκεί να έχουμε δημιουργηθεί ως εικόνες Θεού, του μόνου αγαθού και της πρωταρχικής αιτίας των πάντων. Εξαρτάται κατά πόσο θέλουμε στην καθημερινότητά μας αυτή η εικόνα να είναι στραμμένη προς τον Θεό. Και εικόνα στραμμένη προς τον Θεό σημαίνει εικόνα στραμμένη προς τον συνάνθρωπο. Εξάλλου, ο παράδεισος δεν είναι μονόδρομος.
Πρωτοπρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (θεολόγος, βαλκανιολόγος)
Εφημέριος Διάβας Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων
