«Η Αθήνα δεν μπορεί να λειτουργεί σαν να ήταν ένα τεράστιο ξενοδοχείο. Χρειάζονται περιορισμοί και κανόνες. Οι πόλεις πρέπει επίσης να έχουν λόγο στη διαμόρφωση της ανάπτυξής τους» δηλώνει ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, σε συνέντευξή του στον Guardian.
Πράγματι, καθώς ο επισκέπτης της επαρχίας επιστρέφει κάθε φορά στην πρωτεύουσα, αισθάνεται να είναι ξένος στην πόλη. Και έχει πολλούς λόγους να επιστρέφει. Να συναντά παλαιούς φίλους και συμφοιτητές, να συναντά συγγενείς, να τείνει χείρα βοηθείας στα παιδιά του (αφού η ανεργία της επαρχίας τα έδιωξε), να περιδιαβαίνει σε πολιτιστικά γεγονότα, να επισκέπτεται τον Βράχο της Ακρόπολης.
Και όμως πλέον η πόλη γίνεται αφιλόξενη γι’ αυτόν. Οι νεραντζιές που τέτοια εποχή μοσχομύριζαν σε πεζοδρόμια και πλατείες είναι είδος υπό εξαφάνιση. Ο «μεγάλος περίπατος» του Μπακογιάννη τις ξεπάστρεψε φέρνοντας στη θέση τους φοίνικες! Δημόσιος χώρος κατειλημμένος από χιλιάδες, ναι χιλιάδες τραπεζοκαθίσματα, που αποδιώχνουν τον περιπατητή και ακόμη χειρότερα απαγορεύουν σε άτομα με κινητικά προβλήματα να περιδιαβούν την πόλη τους.
Ολόκληρες περιοχές μετατρέπονται βίαια σε απέραντες καφετέριες και ξενοδοχεία. Η παλαιά αγορά πίσω από την Παλαιά Βουλή μέχρι το Μοναστηράκι με την πανδαισία χρωμάτων και οσμών μετασχηματίζεται σε ένα τεράστιο airbnb. Παραδοσιακά υφασματάδικα με τα πολύχρωμα τόπια, που έβρισκαν ποιοτική πρώτη ύλη ράφτρες, αλλά και σκηνοθέτες για τις θεατρικές τους παραστάσεις εξαφανίζονται για να μετατραπούν σε εφήμερα café. Παλαιά κοσμηματοπωλεία, με εξαιρετικά καλόγουστα προϊόντα από έλληνες τεχνίτες, δίνουν τη θέση τους σε αλυσίδες με πραμάτειες «made in china».
Παλαιές ταβέρνες στην Πλάκα, αλλά και στην Αθηνάς, εκεί που όπως λέγεται ο Βάρναλης έγραψε το «μες στην υπόγεια την ταβέρνα» , μετατρέπονται σε απρόσωπα ταχυφαγεία με επίπεδης γεύσης φαγητά, για τις ορδές των τουριστών, που έχουν πάψει προ πολλού να είναι ταξιδιώτες στη χώρα του «σουβλάκι, καμάκι, τζατζίκι». Ο Δήμος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αν μπορεί η Πρωτεύουσα να διαχειριστεί τα τεράστια πλήθη τουριστών, μετατρέποντας την πόλη σε αφιλόξενο τόπο για τους κατοίκους της. Τα παραδείγματα, από πόλεις της Ιταλίας (Ρώμη, Φλωρεντία) ή Ισπανίας (Βαρκελώνη) είναι ανησυχητικά. Εκεί αγωνιούν και παίρνουν μέτρα, εδώ εφησυχασμός και πόλεμος με τη λειψή χρηματοδότηση του Δήμου που πρέπει να τιμωρηθεί, αφού καταφέρεται κατά των real estate των ισραηλινών «επενδυτών» και συμπαρίσταται στους Παλαιστίνιους. Οι πρώτοι φέρνουν «φράγκα» και είναι φίλοι μας, οι δεύτεροι φέρνουν «αρρώστιες» και είναι επικίνδυνοι για τον πολιτισμό μας.
Έχετε περιδιαβεί το κέντρο της Αθήνας τον τελευταίο καιρό? Αισθάνεστε ξένοι στον τόπο σας. Έχετε ανέβει στον Βράχο της Ακρόπολης?
Πέραν της τιμής του εισιτηρίου των 30 ευρώ (οι αθεόφοβοι 30 ευρώ, το διανοείσθε για μια τετραμελή οικογένεια), έβαλαν και επιπλέον ένα ευρώ για τη χρήση τουαλέτας!!! Εικάζεται ότι θα βάλουν και εισιτήριο για τις επιπλέον αναπνοές που θα υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο όριο καθώς ασθμαίνοντας οι επισκέπτες θα ανεβαίνουν τα Προπύλαια. Τα πάντα για τη δόξα του χρήματος.
Η Αθήνα του Νίκου Γκάτσου σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι – με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη- μπορεί να μην υπάρχει πια, μιας και ελάχιστα θυμίζει το «μικρό γαλάζιο κρίνο». Η Αθήνα υπάρχει τελικά μόνο στα ακούσματά μας στη «Νυχτερινή εκπομπή» της Αφροδίτη Μάνου, στο φανάρι της Πανόρμου, στη Κηφισίας και το ξαφνικό φλας της τελευταίας στιγμής, που θυμίζουν όλο και περισσότερο την Αθήνα του σήμερα. Θα τη συναντήσουμε στη «Βικτώρια» του Παπακωνσταντίνου, στο «Πρώτο ραντεβού στο Θησείο» του Χριστοδούλου, στη «Γόησσα» του Γερμανού, στη «Σταδίου» των Φατμέ, στην «Αθήνα» των Goin’ Through.
Αυτή την Αθήνα κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει, όσο μπορούμε και αντιστεκόμαστε σε κάθε Μπακογιάννη (πρώην δημάρχος), σε κάθε Κεφαλογιάννη (υπ. Τουρισμού).
Βασίλης Παππάς – πρώην εκπαιδευτικός μέτοικος της Θεσσαλίας αλλά και της Αθήνας.
ΥΓ: «Ο Μέτοικος» τραγούδι σε μουσική Georges Moustaki (στίχοι Δ. Χριστοδούλου) που ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας (1971) και η Μελίνα Μερκούρη.