Στουρνάρη – Ντόλτσε δύο τσιγάρα δρόμος – Γράφει ο Βασίλης Παππάς

0 323

Τελευταία εμφανίζονται στο προσκήνιο, όλο και πιο συχνά,  θιασώτες νεοφιλελεύθερων οραμάτων, συντηρητικών πρακτικών ή ακροδεξιών πεποιθήσεων. Ξιφουλκούν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, μιλούν συνεχώς για την αριστεία έστω και την πληρωμένη στο Harvard, κατακεραυνώνουν τους δυστυχείς εργαζόμενους που διεκδικούν 8-ωρο και κυριακάτικη αργία, ονειρεύονται (χάριν αστεϊσμού, όπως λένε) νέους Παρθενώνες για την αριστερά και τους συνοδοιπόρους της, θεωρούν την αριστερή ιδεολογία μίασμα (σας θυμίζει κάτι?) ή μια παρά φύση παρέκκλιση του ανθρώπινου νού.

Αν εντρυφήσει κάποιος στο παρελθόν των ατόμων αυτών ,  θα ανακαλύψει την κοινή τους αφετηρία. Ανήκουν στη «γενιά του Πολυτεχνείου». Οι καταβολές τους αριστερές τότε, «αριστερές» στη συνέχεια, νεοφιλελεύθερες και δεξιές τώρα. Ξεκίνησαν από τη Στουρνάρη, στα Εξάρχεια. Ο φυσικός τους χώρος τα αμφιθέατρα του Πολυτεχνείου, της Φυσικομαθηματικής στη Σόλωνος, τη Νομική στη Μασσαλίας. Με το «φωτοστέφανο» του αντιστασιακού, άριστοι χειριστές του πολιτικού λόγου, των επαναστατικών σεναρίων, του προτσές της ταξικής πάλης. Καλοί ρήτορες με τον λόγο τους να εκφέρεται μέσα από σύννεφα καπνού Gitanes και Gauloises, άντε και ΄Ασσος κασσετίνα. Με πρόταγμα το «Κεφάλαιο», τη διαρκή επανάσταση, τον Μάη του 68, τον μεγάλο «τιμονιέρη», το «πρώτοι στα μαθήματα – πρώτοι στους αγώνες». Με συναναστροφές, ξενύχτια και έρωτες σε συγκεκριμένους χώρους και παρέες.

Παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν την ανθρωπογεωγραφία συγκεκριμένων ατόμων βλέπεις τη σταδιακή απαγκίστρωση από τα μπαράκια και τις ταβέρνες των Εξαρχείων προς τα μπαράκια της Σίνα και της Μασσαλίας προς το πιο εκλεπτυσμένο «Ντόλτσε» στη Σκουφά. Τα Εξάρχεια εξάλλου αλώθηκαν από το κίνημα της αλλαγής και τους παροικούντες στο υφυπουργείο Νέας Γενιάς. Κάποιοι – κάποιες ανέβηκαν στο άρμα της αλλαγής (έκαμναν και δώρα στον εαυτό τους, με το αζημίωτο φυσικά – ΔΕΗ), «συναντήθηκαν» με τον εκδότη από το Βόλο που απενοχοποίησε το γυμνό, μετατρέποντάς το σε soft porno και ανακάλυψαν πέρα από την επανάσταση και τις εφήμερες χάρες της ζωής, των χρημάτων (με pampers ή μη), την κοινωνική ανέλιξη και  εξουσία.

Πως κάποια άτομα μεταλλάχτηκαν? Πως η αναστηλώτρια του Παναγίου Τάφου, πως ο λογογράφος του Σαμαρά, πως γνωστοί αρθρογράφοι νεοφιλελεύθερων ηλεκτρονικών μέσων που θωπεύουν την ακροδεξιά,  πέρασαν στην άλλη όχθη? Εγινε σιγά σιγά χωρίς να καταλαβαίνουν τη διολίσθηση και ξαφνικά αντελήφθησαν το απόλυτο κενό από τις πρώτες τους επιλογές ή είδαν ως νέοι χριστιανοί την εξ δεξιών αλήθεια και την ασπάσθηκαν? Η δε αντι-σύριζα και γενικότερα αντι-αριστερή πολεμική (θεμιτή) πηγάζει από νηφάλια αποτίμηση της πορείας τους ή επιτίθενται ως οι απατημενοι/ες σύζυγοι που «έχασαν τον καιρό τους» τόσα χρόνια, εξορύσσοντας με το θυμικό τους ένστικτα πολιτικού αμοραλισμού και προσωπικού φιλοτομαρισμού?

Σε όλους αυτούς (που πιστέψτε – δεν είναι πολλοί) έχουν όμως εργαλεία χειραγώγησης του κόσμου αφιερώνεται το παρακάτω: « … Οι ωραίοι παλιοί φίλοι έχουν πιά χαθεί – και ακόμη συνεχίζονται οι νεκρολογίες – βάσκανος μοίρα κλπ. η επωδός – κυκλοφορούν στους δρόμους πλήθος λιποτάκτες», (Κλείτος Κύρου, Απολογία, 1975).

Βασίλης Παππάς – εκπαιδευτικός – Τρίκαλα

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.