Στην πόλη αυτή δεν υπάρχουν εθελοντές. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ενσυναίσθηση. Υπάρχουν άνθρωποι με καλές προθέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν το κοινό καλό. Αλλά εθελοντές δεν υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν αυτοί που τελικά δεν θα βρουν χίλιες δικαιολογίες για να μην πράξουν. Δεν υπάρχουν αυτοί που θα σηκωθούν ένα πρωί παρά το κρύο.
Δεν υπάρχουν αυτοί που θα βγούνε τη νύχτα στο δρόμο. Δεν υπάρχουν αυτοί που θα χαρίσουν πολύτιμο χρόνο σε κάτι αλλο έξω από τον εαυτό τους. Δεν υπάρχουν εν τέλει αυτοί που θα ξεβολευτούν.
Η έλλειψη εθελοντισμού δεν είναι βέβαια φαινόμενο τοπικό. Είναι εθνικό. Δεν υπάρχει στην κουλτούρα μας. Θα ήταν ίσως αλλιώς αν είμασταν προτεστάντες. Αν εξαιρέσουμε το 2004, που λόγω των Ολυμπιακών αγώνων και στο πλαίσιο μιας φρενήρους εθνικής ανάτασης, είδαμε ένα μεγάλο κύμα εθελοντισμού, δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε στη χώρα αυτή να συμβαίνει κάτι εθελοντικά σε μεγάλη κλίμακα.
Όμως, θα είμαι ειλικρινής. Ποτέ μου δεν χωνεψα την ιδέα του εθελοντισμού. Πάντα πίστευα ότι ο εθελοντισμός ανακαλύφθηκε προκειμένου να καλύψει τα κενά και τις αδυναμίες του συστήματος. Όπου δηλαδή είναι ανίκανο το συστημα να κάνει τη δουλειά του, έρχονται οι εθελοντές να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Είτε αυτό λέγεται πυρόσβεση, είτε αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, είτε φροντίδα ευπαθών ομάδων. Κι έτσι είναι. Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει μέχρι και σήμερα. Όμως πλέον κοιτάω κι από μια άλλη γωνία τα πράγματα.
Γιατί τα τελευταία χρόνια δρω εθελοντικά στην πόλη αυτή βοηθώντας τα ζώα. Και κατάλαβα το εξής ένα πράγμα. Αυτό που δεν μπορεί να προσφέρει κανένα σύστημα, καμία δημοτική αρχή και κανένας άλλος θεσμός στα ζώα είναι η αγάπη. Το χάδι και την ψυχική φροντίδα που τόσο πολύ έχουν ανάγκη τα ζωα. Αυτό μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να το προσφέρει. Ο εθελοντής!
Στο κυνοκομειο Καλαμπάκας έχουν συσσωρευτεί πλέον εκατοντάδες σκυλιά. Εκτός από το παράνομο του πραγματος, η συσσώρευση τόσο μεγάλου αριθμού ζώων καθιστά αδύνατη τη σωστή φροντίδα τους ειδικά με τρεις υπαλλήλους όλους κι όλους. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη από χέρια. Σοβαρά χέρια. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη από ανθρώπους που θα σηκώσουν μανίκια και θα βοηθήσουν. Με συνέπεια και σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Με δέσμευση. Ακούω συχνά γύρω μου ανθρώπους που μου λένε ότι αγαπάνε τα ζώα. Που θέλουν να βοηθήσουν. Αλλά ποτέ δεν είδα κανέναν να το πράττει. Στο κυνοκομειο υπάρχει μεγάλη ανάγκη από εθελοντές. Όχι για να ταΐσουν, ούτε να καθαρίσουν, αυτά τα έχουν αναλάβει οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί. Αλλά για να χαϊδέψουν, για να περιθάλψουν ζώα που έχουν ιδιαίτερες ανάγκες. Τα ανάπηρα, τα πληγωμένα, τα γέρικα. Να δώσουν χάπια, να φροντίσουν πληγές, να τα βγάλουν μια βόλτα έξω από τα κλουβιά τους στον ήλιο.
Να προσφέρουν μια προσωρινή φιλοξενία σε κάποιο ζώο που το χρειάζεται. Όπως για παράδειγμα έγινε φέτος το καλοκαίρι με την περίπτωση του Τάσου. Ενός σκύλου που περισυλλέχθηκε από το Αγιόφυλλο σε άθλια κατάσταση. Πρόκειται για ένα κουτάβι που έσερνε τα πίσω ανάπηρα πόδια του. Οι πληγές του είχαν φτάσει ως το κόκκαλο κι αιμορραγούσε συνεχώς. Μέσα στο κλουβί λόγω ακινησίας τα πόδια του ατροφουσαν μέρα με τη μέρα. Οι ακτινογραφίες δείξανε πως είχε βαρύ κάταγμα στην σπονδυλική του στήλη πιθανότατα από χτύπημα.
Πόσο πολύ πρέπει να υπέφερε. Ώσπου αποφάσισα να τον κάνω να μην υποφέρει άλλο. Κι έτσι πήρα την απόφαση να τον φιλοξενήσω για λίγο καιρό στο χωριό μου την Κορομηλιά. Εκεί είχε δροσιά και ένα ολόκληρο δάσος για να τρέχει και να παίζει. Καθημερινά καθάριζα κι έδενα τις πληγές στα πόδια του. Με τη βοήθεια πολλών ανθρώπων που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν οικονομικά, αγοράσαμε ειδικά παπούτσια φτιαγμένα κατά παραγγελία για εκείνον. Ο Τάσος έτρωγε καθημερινά καλή τροφή και πήγαινε μεγάλες βόλτες στο βουνό παρά την δυσκολία που αντιμετώπιζε αρχικά. Κάθε μέρα όμως που πέρναγε η δυσκολία του γινόταν όλο και μικρότερη. Τα πόδια του δυνάμωσαν και σήμερα δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα φυσιολογικό σκυλάκι. Με λίγα λόγια σώθηκε. Και μετατράπηκε από ένα δυστυχισμένο και κακόμοιρο ζώο μέσα σε ένα κλουβί, σε έναν υπέρλαμπρο χαρούμενο σκυλάκο γεμάτο κέφι και όρεξη για ζωή.
Ο Τάσος που πήρε το όνομα του από την Ανάσταση υιοθετήθηκε από εμένα και απέκτησε τη δεύτερη ζωή που του αξιζε. Επιστρέφοντας λοιπόν την κουβέντα μας εκεί από όπου ξεκινήσαμε, αυτό κυρίες και κύριοι είναι το θαύμα του εθελοντισμού. Στην Ανάσταση! Και ξεκινάει ακριβώς εκεί όπου η βολή μας τελειώνει.
