Διχασμένοι οι κάτοικοι στα Τρίκαλα για τα γεγονότα που εξελίσσονται εδώ και μέρες, όσο αφορά το θέμα του εργοστασίου Βιολάντα, αναφερόμενοι κυρίως στην διοίκηση του εργοστασίου. Χάθηκαν άδικα πέντε ψυχές, στον βωμό του κέρδους, της απερισκεψίας, της αδιαφορίας και φυσικά του νεοπλουτισμού.
Διχασμένοι οι κάτοικοι ανάμεσα στο προφανές και στην ανάγκη (??).
Και σαν να μην φτάνει αυτό, τέτοιες μέρες, στο μέσω αυτών των γεγονότων, έρχεται ως αναλαμπή, ακόμη ένα θλιβερό, στιβαρά ακραίο, μα αληθινό γεγονός, ο θάνατος των τριών πανέμορφων κοριτσιών της Χρύσας, της Θώμης και της Αναστασίας. Που στις 28 Φλεβάρη (πριν τρία χρόνια-πότε πέρασαν;) επιβιβάστηκαν στο μοιραίο εκείνο τρένο…. Μεθαύριο είναι το τριετές μνημόσυνο τους!
Αυτός εδώ ο τόπος, έχει χάσει την ζωντάνια του γιατί χάθηκαν τόσο μα τόσο άδικα τόσες ψυχές. Διαλύθηκαν οικογένειες, μαράζωσαν τα πρόσωπα των μανάδων, των πατεράδων, των συζύγων! Κι όμως, στην ηχώ της έκφρασης «ανθρώπινο λάθος»… δεν έχει γίνει ακόμη και σήμερα τίποτε ουσιώδες, ώστε να δικαιωθούν οι προσδοκίες όλων μας. Να γαληνέψουν οι ψυχές τους…
Εκεί που θα έπρεπε να «πέσουν κεφάλια», οι φάκελοι όλο και περισσότερο θάβονται στα χρονοντούλαπα των πολιτικών, των υπευθύνων που κυκλοφορούν καθημερινά και έχουν το θράσος να βγαίνουν στα κανάλια και να συνεχίζουν την ζωή τους!
Ελπίζοντας πως με τα χρόνια θα ξεχάσουμε… εεεε, θα περάσει κι αυτό.
Ο ένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλον και νοερά έχουν περάσει μέρες, χρόνια, υποθάλποντας την αλήθεια των γεγονότων.
Πόσα δάκρυα πια! Κατανόηση… μηδέν. Δικαίωση… μηδέν. Απλά, κρύβονται όλα στην αμέλεια κάποιων υφισταμένων (βλ. γεγονότα εργοστασίου Βιολάντα), ή στην έκφραση «ανθρώπινο λάθος» (βλ. έγκλημα Τεμπών).
«Στο πέρασμα του ορίζοντα οι δρόμοι μεγαλώνουν. Στην γειτονιά μας οι νεκροί σιωπούν κι όλο ψηλώνουν. Φτωχοί και μόνοι οι άνθρωποι πνιγμένοι στην συνήθεια…..».
«Γιατί δεν ξεχνάς… απλά δεν τρομάζεις πια όταν θυμάσαι… κι αντί για θλίψη, φύτεψες μια καλημέρα στο μέτωπο και φεύγεις».
Υ.Σ. Στοίχοι του συμπολίτη μας Α.ΘΑΣ.
Γράφει η Άννα – Μαρία Καλοστύπη