Τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή, για τα οικονομικά δεδομένα της μεταπολίτευσης, ακρίβεια, η οποία «στραγγαλίζει» καθημερινά τα ελληνικά νοικοκυριά καθώς αφορά τις διαρκείς ανατιμήσεις των βασικών προϊόντων διαβίωσης.
Είναι επίσης κοινά παραδεκτό το οξυμένο πρόβλημα στέγασης που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες τα τελευταία χρόνια.
Η δυσκολία εύρεσης στέγης εργαζομένων και φοιτητών είναι βέβαια άρρηκτα συνδεδεμένη με τις υψηλές τιμές πώλησης των διαμερισμάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού και τις παράλογες τιμές που αγγίζουν πλέον τα ενοίκια σε μεγάλες πόλεις με μεγάλο αριθμό εργαζόμενου και φοιτητικού πληθυσμού.
Ακούγοντας χθες τις απαντήσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκι σε συνέντευξή του για το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα, για τις 44 νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος, για την επιστροφή ενός ενοικίου για το προηγούμενο έτος, αλλά και για το μεσοσταθμικό ύψος του ενοικίου στη χώρα που είναι λίγο πάνω από τα 200€ έχω να παρατηρήσω τα εξής:
Το στεγαστικό πρόβλημα, που είναι αποτέλεσμα της έλλειψης εθνικής στρατηγικής και πρωτοβουλιών, είναι διαρκώς εντεινόμενο και αποτελεί ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.
Η στεγαστική κρίση δεν δημιουργήθηκε ξαφνικά αλλά είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που οδήγησαν σταδιακά στην ερήμωση της υπαίθρου και στην ενίσχυση του αθηνοκεντρικού κράτους και των μεγάλων αστικών κέντρων.
Η αστυφιλία που γνωρίζει η ύπαιθρος τα τελευταία χρόνια και η συσσώρευση του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν οδηγεί μόνον πολλές περιοχές της χώρας στον οικονομικό μαρασμό αλλά και στην αύξηση των τιμών στα ενοίκια και στις τιμές των ακινήτων από την υπερβολική ζήτηση σε συνάρτηση με την μικρή διαθεσιμότητα στις συγκεκριμένες περιοχές.
Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης δεν έχουν αποδώσει καθώς το πρόβλημα οξύνεται καθημερινά με τις τιμές των ενοικίων να παίρνουν την άγουσα, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα και στα νησιά.
Η επιστροφή ενός ενοικίου με εισοδηματικά κριτήρια για το 2025 είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν λύνει το πρόβλημα.
Η κυβέρνηση πρέπει να μεριμνήσει:
Α) Για τη διάθεση κρατικών κατοικιών που με φροντίδα του κράτους θα ανακαινιστούν και θα διατεθούν με εισοδηματικά κριτήρια στους Έλληνες πολίτες.
Β) Για την ανέγερση εργατικών κατοικιών επιδοτούμενες από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα και διάφορα οικονομικά εργαλεία.
Γ) Για την ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών, όπου υπάρχουν πανεπιστημιακά ιδρύματα, για τη στέγαση των Ελλήνων φοιτητών και την «οικονομική» ανακούφιση των οικογενειών τους.
Δ) Για την εκπόνηση προγραμμάτων, σε συνεργασία με τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, για τη διάθεση δημοτικών κατοικιών σε εργαζόμενους και φοιτητές που αντιμετωπίζουν πρόβλημα στέγασης.
Τσιάκαλος Γεώργιος
Εκπαιδευτικός
Μέλος γραμματείας Περιφερειακής Οργάνωσης Θεσσαλίας Κινήματος Δημοκρατίας
