Διαβάζοντας ένα σοβαρό άρθρο πριν λίγες μέρες, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω κι εγώ δυο επιπλέον κουβέντες.
«Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί. Κι αν διευθύνουν οι ανάξιοι, τότε φταίει η γενική απαξίωση».
Σκεπτόμενος, λοιπόν, με όρους ψυχολογίας, θα έλεγα ότι η απαξίωση λειτουργεί και ως προσωπική άμυνα. Όταν θεωρούμε κάτι προβληματικό, απαλλασσόμαστε από την ευθύνη να συμμετάσχουμε σε αυτό, αλλά και να αναγνωρίσουμε σε κάποιον άξιο το έργο που παράγει.
Έχουμε, όμως, αναρωτηθεί τις συνέπειες αυτής της επίμονης απαξίωσης των πάντων;
Πρώτον, εξισώνουμε τους ικανούς με τους ανίκανους σε όλα τα πεδία.
Δεύτερον, αποτελεί άλλοθι για τις γενικότερες ανεπαρκείς επιλογές μας στην άσκηση της εξουσίας, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο (Δήμους).
Τρίτον, αποθαρρύνει πολλούς ικανούς ανθρώπους από το να διεκδικήσουν θεσμικές θέσεις, διότι γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα αμφισβητηθούν.
Γνώρισα στο εξωτερικό Έλληνες με κύρος και ικανότητες να διεκδικήσουν οποιαδήποτε θεσμική — και όχι μόνο — θέση στις εκεί κοινωνίες. Γιατί, λοιπόν, εδώ στην πατρίδα μας, ιστορικά, είμαστε μια κοινωνία που αυτοϋποτιμάται και αυτοοικτίρεται; Προφανώς αμφισβητούμε όχι τους θεσμούς αυτούς καθαυτούς, αλλά τους ανθρώπους που τους αντιπροσωπεύουν. Άρα έχουμε συλλογική ευθύνη, διότι εμείς, με την ψήφο μας και με την ανοχή μας, τους δώσαμε θέσεις που δεν ήταν για αυτούς.
Υ.Γ. Μπορώ μόνο υπό αυτό το πρίσμα να καταλάβω κάποιες υστερικές φωνές στα ΜΜΕ της περιοχής μας και γιατί το πράττουν. Όταν επί δεκαετίες έχεις συνηθίσει να βλέπεις έναν δήμαρχο να αναλώνεται σε άλλες πρακτικές, είναι φοβερά δύσκολο να εμπεδώσεις ότι, για να μπει τάξη στο χάος της περιοχής μας, απαιτούνται ατελείωτες ώρες δουλειάς και διεκδίκησης.
Γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να λέγονται!
ΚΑΡΑΛΗΣ ΒΑΙΟΣ
