Κατερίνα Παπακώστα: «Είμαι Χασιώτισσα και η αγωνία των κατοίκων των Αντιχασίων είναι και δική μου»

Στη σημερινή ενημερωτική εκδήλωση του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών για την Προστασία του Περιβάλλοντος Αντιχασίων και Μετεώρων (ΣΕΠΑΜ), σχετικά με τη δημιουργία φωτοβολταϊκού σταθμού στην περιοχή, παρευρέθηκα ανταποκρινόμενη στην επίσημη, προσωπική πρόσκληση του.

Η σημερινή μου παρουσία ωστόσο, δεν αποτέλεσε την απαρχή της ενασχόλησής μου με το ζήτημα. Αποτέλεσε τη φυσική συνέχεια μιας στάσης, που έχω διαμορφώσει και υπηρετήσει για το συγκεκριμένο θέμα χρόνια τώρα.

Έχω συναντηθεί με μέλη της διοίκησης του ΣΕΠΑΜ, έχω ακούσει τους προβληματισμούς, έχω μελετήσει τις διαστάσεις του ζητήματος και έχω συνταχθεί εξαρχής με τις προσπάθειές του.

Και αυτό δεν αποτελεί για εμένα μια απρόσωπη πολιτική υποχρέωση.

Είμαι Χασιώτισσα. Γνωρίζω αυτόν τον τόπο, τους ανθρώπους του, την ιστορία του, την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του. Την αγωνία τους λοιπόν, τη συμμερίζομαι βαθύτατα.

Η στάση μου υπαγορεύθηκε από αυτήν ακριβώς τη συνείδηση ευθύνης, ανεξαρτήτως του οποιουδήποτε ενδεχόμενου πολιτικού κόστους. Τόσο ως εκλεγμένη Βουλευτής όσο και ως νομικός, γνωρίζω ότι η προάσπιση μιας υπόθεσης με τέτοιο κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα απαιτεί τεκμηρίωση και προσήλωση στην ουσία.

Η θέση μου δεν μεταβλήθηκε ούτε στιγμή. Ούτε κατά μία λέξη. Ούτε χάριν πρόσκαιρων πολιτικών εντυπώσεων.
Δυστυχώς, η σημερινή εκδήλωση σημαδεύτηκε από προσωπικές επιθέσεις, τόσο εις βάρος του συναδέλφου μου κ. Σκρέκα, όσο και εναντίον εμού.

Δεν διεκδικώ ασυλία από την κριτική. Ούτε αξιώνω από κανέναν να συμφωνεί μαζί μου. Αρνούμαι όμως, να αποδεχθώ ότι η πολιτική διαφωνία νομιμοποιεί τη φίμωση και ότι ο δημόσιος διάλογος οφείλει να διεξάγεται υπό καθεστώς ιδεολογικής επιτήρησης.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον του τόπου μας διολισθαίνει σε αντιπαράθεση περί κομματικών ιστορικών περγαμηνών.

Για να είμαι ξεκάθαρη λοιπόν και να περάσω στο δια ταύτα. Δεν προσήλθα σε εκδήλωση για την προστασία των Αντιχασίων προκειμένου να επικυρώσω την ιστορική αυτοεικόνα οποιουδήποτε κόμματος.

Γι’ αυτό και όταν επιχειρήθηκε κομματική σπέκουλα της όλης προσπάθειας του ΣΕΠΑΜ, από τον επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στο Δήμο Τρικκαίων κ. Καΐκη, κάνοντας μάλιστα λόγο και περί «ηρωικού κόμματος» για το ΚΚΕ, εξέφρασα την ιστορική και πολιτική μου διαφωνία.

Εν κατακλείδι, το ΚΚΕ δικαιούται να προβάλλει την εκδοχή του για την ιστορική του διαδρομή. Δεν δικαιούται όμως, να αξιώνει την καθολική αποδοχή της ή να αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική κρίση ως ανεπίτρεπτη αμφισβήτηση.

Πολύ περισσότερο δε όταν η σημερινή συζήτηση δεν αφορούσε την ιστορική αυτοδικαίωση του ΚΚΕ, αλλά τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις του εν λόγω φωτοβολταϊκού σταθμού, όπως και τις ανησυχίες μιας ολόκληρης περιοχής.

Τα Αντιχάσια δεν αποτελούν κομματικό προτεκτοράτο. Η αγωνία των κατοίκων τους δεν συνιστά πολιτικό κτήμα κανενός. Και η υπεράσπιση του τόπου μας δεν προϋποθέτει πιστοποιητικά ιδεολογικής νομιμοφροσύνης.

Αντί λοιπόν, να αναζητούμε κομματικές δάφνες και αποκλειστικότητες, οφείλουμε να συζητήσουμε επί της ουσίας. Ήτοι, για το περιβάλλον, τις χρήσεις γης, την τοπική παραγωγή και το μέλλον των Αντιχασίων.

Δεν πρόκειται να αλλάξει η ιστορική μου κρίση επειδή κάποιοι αρνούνται να την ακούσουν. Ούτε να μεταβάλω τη στάση μου απέναντι στο έργο επειδή κάποιοι επιχείρησαν να μετατρέψουν τη σημερινή εκδήλωση σε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης.

Η θέση μου παραμένει αμετάβλητη. Και η ευθύνη μου απέναντι στους συμπολίτες μου δεν υπόκειται στην έγκριση κανενός κόμματος της αντιπολίτευσης, που επιχειρεί να ιδιοποιηθεί, για καθαρά κομματικά οφέλη, τις αγωνίες της τοπικής κοινωνίας.

Με τιμή,

Αικατερίνη Παπακώστα-Παλιούρα
Βουλευτής Π.Ε. Τρικάλων