Η εικόνα μιλά από μόνη της. Ένα μονοπάτι μέσα στο μοναδικό φυσικό τοπίο των Μετεώρων, που με κόπο και μεράκι προετοιμάστηκε για ποδηλατικό αγώνα, έχει μετατραπεί σε ένα κατεστραμμένο πέρασμα γεμάτο λάσπη, σπασμένα ξύλα και σημάδια εγκατάλειψης.
Το μικρό ξύλινο γεφυράκι που είχε κατασκευαστεί για να εξυπηρετεί με ασφάλεια τους ποδηλάτες δεν άντεξε την αλόγιστη χρήση από μηχανοκίνητα οχήματα τύπου enduro. Οι σανίδες έχουν διαλυθεί, το έδαφος έχει σκαφτεί βαθιά, και το μονοπάτι έχει χάσει τη φυσική του μορφή. Ό,τι δημιουργήθηκε με εθελοντική εργασία και σεβασμό προς το περιβάλλον, καταστράφηκε μέσα σε λίγες μόνο διελεύσεις.
Δεν πρόκειται απλώς για φθορά υποδομών. Πρόκειται για έλλειψη σεβασμού. Σεβασμού προς τη φύση, προς τους ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνο και ενέργεια για να αναδείξουν την περιοχή, αλλά και προς τους ίδιους τους κανόνες συνύπαρξης σε κοινόχρηστους φυσικούς χώρους.
Οι ποδηλατικοί αγώνες στα μονοπάτια των Μετεώρων δεν είναι απλώς αθλητικά γεγονότα. Είναι μια προσπάθεια ανάδειξης της περιοχής, προσέλκυσης επισκεπτών και προώθησης ενός ήπιου, βιώσιμου τουρισμού. Όταν όμως τέτοιες ενέργειες υπονομεύονται από ανεύθυνες συμπεριφορές, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.
Η καταστροφή αυτή δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Απαιτείται άμεση ευαισθητοποίηση, έλεγχος και –κυρίως– σεβασμός. Τα μονοπάτια δεν είναι πίστες για μηχανοκίνητα. Είναι ζωντανά κομμάτια της φύσης που χρειάζονται φροντίδα, όχι καταπόνηση.
Χρήστος Μπαταλογιάννης
