15 Φεβρουαρίου, ξημερώματα Κυριακής και όπως λένε “η καλή μέρα, από το πρωί φαίνεται”.
Από τη στιγμή που φτάσαμε στον χώρο του αγώνα, καταλάβαμε αμέσως πως δεν θα ήταν μια εύκολη ημέρα.
Έβρεχε όλη τη νύχτα και δεν έλεγε να σταματήσει. Δυνατός αέρας, κρύο και νερό παντού. Το τερέν είχε μετατραπεί σε μια βαριά, απαιτητική δοκιμασία πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.
Τα πρώτα αυτοκίνητα και τα πρώτα βαν κατέφθαναν φορτωμένα μοτοσυκλέτες. Σχεδόν αμέσως, φάνηκαν οι πρώτες δυσκολίες. Ο δρόμος γλυστρούσε, οχήματα πάλευαν να μπουν στον χώρο, αναβάτες προσπαθούσαν να ξεφορτώσουν και να φτάσουν στον τεχνικό έλεγχο μέσα στη λάσπη. Η διαδικασία καθυστερούσε. Το πρόγραμμα μεταφέρθηκε μία ώρα πίσω.
Και όμως — κανείς δεν έκανε πίσω.
Η εύκολη επιλογή θα ήταν η αναβολή, άλλωστε, πολλοί μας την προτείναν…
Η σωστή, για εμάς, ήταν να σεβαστούμε όσους ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας, όσους έκαναν έξοδα, όσους προετοιμάστηκαν μήνες. Επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο.
Στις κατηγορίες Youth χρειάστηκε άμεσα αλλαγή διαδρομής για λόγους ασφάλειας. Μετακινήθηκαν δεκάδες κριτές, στήθηκε νέα χάραξη, πάρθηκαν αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο. Υπήρξαν αντιδράσεις, υπήρξαν εντάσεις. Είδαμε μικρούς αθλητές να κλαίνε γιατί δεν τους επέτρεψαν να μπουν στην εκκίνηση. Είδαμε άλλους να λυγίζουν μέσα στη διαδρομή και μετά να σηκώνονται και να συνεχίζουν. Εκεί καταλάβαινες τι σημαίνει αγώνας.
Στις μεγαλύτερες κατηγορίες έγιναν παρεμβάσεις στη διαδρομή για να διατηρηθεί η ροή.
Θα μπορούσαμε να κόψουμε πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της πίστας, αλλά δεν το κάναμε. Αν μικραίναμε υπερβολικά το μήκος, θα αυξάνονταν οι γύροι, η φθορά και η συμφόρηση. Κόπηκαν μόνο κρίσιμα σημεία ώστε να κρατηθεί ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια και τον χαρακτήρα του αγώνα.
Στον δεύτερο αγώνα, που κανονικά ήταν προγραμματισμένος για 45 λεπτά και έναν γύρο, αποφασίστηκε να μειωθεί στα 35 λεπτά και έναν γύρο. Ήταν μια απόφαση προστασίας — για τους αναβάτες και για τις μοτοσυκλέτες που ήδη δοκιμάζονταν σκληρά.
Και μετά ήρθε ο τρίτος αγώνας.
Εκεί ξεκίνησε ο πραγματικός πόλεμος.
Σχεδόν 90 αναβάτες στην εκκίνηση. Η διαδρομή είχε ήδη δουλευτεί από τον προηγούμενο αγώνα.
Τα λούκια βαθύτερα. Η λάσπη στην πίστα είχε γίνει βαθιά και κουραστική. Ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος για μιάμιση ώρα και δύο γύρους. Με απόφαση των αγωνοδικών μειώθηκε στη μία ώρα και δύο γύρους — για να μπορέσει να ολοκληρωθεί με ασφάλεια.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και τα ζητήματα της χρονομέτρησης. Σένσορες που έπρεπε να μεταφέρονται από κατηγορία σε κατηγορία.
Καθυστερήσεις.
Σύγχυση.
Πίεση.
Και την ώρα που κορυφωνόταν ο αγώνας, ήρθε ξανά η βροχή. Το “κερασάκι”. Η φύση υπενθύμιζε ότι είχε τον πρώτο λόγο.
140+ συμμετοχές.
127 πήραν εκκίνηση.
74 τερματισμοί.
Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Γιατί σε έναν τέτοιο αγώνα, το ποσοστό των εγκαταλείψεων δεν δείχνει αποτυχία.
Δείχνει δυσκολία.
Δείχνει επίπεδο.
Δείχνει ότι δεν ήταν μια βόλτα.
Ήταν αγώνας.
Όμως οι αριθμοί δεν περιγράφουν το συναίσθημα.
Είδαμε αθλητή να τερματίζει και από τη χαρά του να χτυπάει κόφτες το μηχανάκι του, που φοβηθήκαμε μήπως διαλύσει τον κινητήρα του από τον ενθουσιασμό του.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είχε σημασία η θέση, αλλά ότι κατάφερε να τερματίσει.
Ακούσαμε παράπονα.
Ακούσαμε και “έτσι πρέπει να είναι οι αγώνες”.
Δεχθήκαμε συγχαρητήρια.
Δεχθήκαμε και κριτική.
Κάποιοι μας χάιδεψαν την πλάτη. Κάποιοι μας κουνούσαν το δάχτυλο.
Δεν έχουμε αυταπάτες. Δεν θεωρούμε ότι κάναμε τα πάντα τέλεια.
Ξέρουμε τα λάθη μας.
Τα βλέπουμε και τα κρατάμε.
Θα τα διορθώσουμε.
Αλλά ξέρουμε και κάτι άλλο…
Δεν διαλέξαμε την “safe” επιλογή.
Πήραμε ρίσκο.
Δεν κρυφτήκαμε πίσω από τον καιρό.
Δεν ψάξαμε το ιδανικό.
Σταθήκαμε μέσα στη δυσκολία.
Το βράδυ μετά τις απονομές ακούσαμε έναν αθλητή να φεύγει χαμογελώντας και να λέει:
«Καληνύχτα Καλαμπάκα… δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.»
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς εννοούσε.
Ξέρουμε όμως ότι κάτι του έμεινε.
Και αυτό, ίσως, είναι το σημαντικότερο.
Οι αγώνες αυτοί δεν είναι βόλτα.
Είναι Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.
Απαιτούν φυσική κατάσταση, καθαρό μυαλό, αντοχή και χαρακτήρα. Οι αθλητές του MOTOCROSS και του ENDURO συγκαταλέγονται στους πιο ολοκληρωμένους αθλητές υψηλής φυσικής και ψυχικής αντοχής. Και σε τέτοιες συνθήκες αυτό φάνηκε. Όχι για να ξεχωρίσει κάποιος — αλλά για να φανεί τι σημαίνει να επιμένεις όταν όλα δυσκολεύουν.
Κλείνοντας, όλο αυτό το καιρό και μέσα από όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ:
ότι έχουμε μια ολόκληρη πόλη στο πλευρό μας.
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς στήριξη.
Ο Δήμος Μετεώρων στάθηκε δίπλα μας από την πρώτη στιγμή — έμπρακτα, ουσιαστικά, αθόρυβα αλλά καθοριστικά.
Οι χορηγοί μας, που στήριξαν ένα εγχείρημα που δοκιμάστηκε σε ακραίες συνθήκες:
Noula’s Moto (Yamaha)
TexnoMoto – Εμπόριο Μοτοσυκλετών
Meteora Brunch (Delivery & Cafe)
Platanos Tavern – Mythos Steakhouse
Ταβέρνα «Διόνυσος» (Tavern & Restaurant)
Moto Parts Koskeridis
Meteora Off Road Adventures
MonsterShop.gr – MXHOUSE
EKO – Σκούρτης
Shell – Coral Gas- Τσιομπίκας
Οι κριτές, τα στελέχη και οι φίλοι της ΜΟ.ΛΕ.Κ πάλεψαν μέσα στη λάσπη, κουβάλησαν υλικά με τα πόδια, κράτησαν ψυχραιμία. Δεν υπήρχαν ρόλοι εκείνη την ημέρα. Υπήρχε μόνο ομάδα.
Και οι θεατές…
Γέμισαν την άσφαλτο παράλληλα με τη διαδρομή. Σε κάθε στροφή. Σε κάθε σημείο. Μέχρι το τέλος. Αυτό το χειροκρότημα μέσα στη βροχή το κρατάμε.
Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε αυτόν τον αγώνα είχαμε δύο πράγματα στο μυαλό μας:
να τον απολαύσουν όλοι
και να μην υπάρξει σοβαρός τραυματισμός.
Το δεύτερο το πετύχαμε. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η μεγαλύτερη νίκη. Αυτό για εμάς έχει τεράστια αξία.
Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν τέλειοι αγώνες.
Ξέρουμε όμως ότι οι ιδανικές συνθήκες δεν εξαρτώνται πάντα από εμάς.
Την Κυριακή δεν μας χαρίστηκε τίποτα.
Είμασταν όλοι έξω από την… “comfort zone” μας.
Αθλητές και Οργάνωση.
Και βγήκαμε ΟΛΟΙ…
πιο ώριμοι,
πιο έμπειροι,
πιο δυνατοί.
Γιατί οι εύκολες αποφάσεις δεν αφήνουν αποτύπωμα.
Όμως οι δύσκολες… χτίζουν χαρακτήρα.
Ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους.
Σε όσους στάθηκαν στη γραμμή εκκίνησης.
Σε όσους πάλεψαν μέχρι τέλους.
Σε όσους μας στήριξαν.
Σε όσους μας άσκησαν κριτική.
Όλοι βοήθησαν να γίνουμε καλύτεροι.
Την Κυριακή δοκιμαστήκαμε.
Σήμερα ξέρουμε ότι μπορούμε.
Και την επόμενη φορά, θα είμαστε ακόμη καλύτεροι.
