Σύνδρομο της Στοκχόλμης: είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο όπου όμηροι ή θύματα κακοποίησης αναπτύσσουν θετικά συναισθήματα, συμπάθεια, ακόμη και δέσιμο με τους απαγωγείς/θύτες τους. Αποτελεί έναν ασυνείδητο μηχανισμό επιβίωσης, όπου το θύμα δικαιολογεί τη συμπεριφορά του θύτη, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται μαζί του και να στρέφεται ενάντια στις αρχές.
Εργαζόμενες της βιομηχανίας Βιολάντα συμπαραστέκονται στον εργοδότη τους, προφυλακισμένο, στο αστυνομικό Μέγαρο Τρικάλων .
Τελικά τα δάκρυα για τις πέντε εργαζόμενες στέρεψαν πριν περάσουν σαράντα ημέρες. Η πράξη συμπαράστασης μας αφήνει άναυδους. Οι εργαζόμενες με το φόβο της απόλυσης ή του κλεισίματος του εργοστασίου και μπρος την διαφαινόμενη ανεργία, συμπαρίστανται στον θύτη τους. Πράγματι ο κίνδυνος της ανεργίας και της απώλειας του μεροκάματου ή νυχτοκάματου γέρνει τη ζυγαριά προς τη λήθη και την συγχώρεση. Οι πέντε που έφυγαν απλά ήταν «άτυχες». Βρέθηκαν σε λάθος τόπο τη λάθος στιγμή.
Σε τέτοια εργασιακά περιβάλλοντα με έντονη ιεραρχία ή εξάρτηση, καλλιεργείται από τα νεοκαπιταλιστικά μοντέλα παραγωγής η «ατομική ισότητα» στη διαβούλευση , μεταξύ εργαζόμενου και βιομήχανου. Δεν χρειάζεται σωματείο που διαμεσολαβεί ή αγωνίζεται για τα εργασιακά δικαιώματα. Δεν χρειάζονται συνδικαλιστές (αυτοί την τσέπη τους κοιτάνε). Μα είμαστε μια «οικογένεια» , τι τους θέλουμε τους ξένους, να μας πουν τι? Με αυτό τον τρόπο το θύμα εγκλωβίζεται, μπορεί να αναπτύξει έναν αμυντικό μηχανισμό ταύτισης με τον «ισχυρό», ειδικά αν ο τελευταίος παρουσιάζει ένα πρόσωπο «ευεργέτη» μέσω παροχών ή κοινωνικού έργου. Η εταιρεία εφαρμόζοντας μια πολιτική εταιρικής κοινωνικής ευθύνης με δωρεές και πρόσθετες παροχές προς τους εργαζόμενους καλλιέργησε και δημιούργησε ένα κλίμα «οικογενειακού δεσμού», όπου οι εργαζόμενοι νιώθουν ηθική υποχρέωση να στηρίξουν τον εργοδότη, ακόμη και όταν οι έρευνες δείχνουν εγκληματικές παραλείψεις (βλ. δημοσιεύματα). Σε κλειστές κοινωνίες, η δημόσια διαφοροποίηση από έναν ισχυρό οικονομικό παράγοντα μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση. Η ομαδική συμπαράσταση λειτουργεί ως «τείχος προστασίας» για την ίδια την κοινότητα των τυχερών εργαζομένων.
Μην ξεχνάμε δε ότι ο εργοδότης φύσει και θέσει είναι συνεντευξιαζόμενος με τους πολιτικά ισχυρούς της περιοχής. Δεν πίνει το ποτό του στο Rosonnero (κινηματικό στέκι στα Τρίκαλα), αλλά παρευρίσκεται με τον υπουργό των νανογιλέκων , και πατερναλιστικά ως πεφωτισμένος αφέντης καθοδηγεί τα μέλη της οικογένειας στο τι να ψηφίσουν στις εκλογές (υπάρχει σχετικό βίντεο). Βρίσκεται σε πολιτικούς χώρους και καλά κάνει, δημοκρατία έχουμε, με άτομα (βουλεύτρια) που δεν τόλμησαν να πουν όχι όταν συμμετείχαν στην εξεταστική για τα Τέμπη ή διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ως μηχανολόγοι ότι δεν είδαν, δεν πρόσεξαν, δεν υπήρχε τότε το υπόγειο, δεν δεν δεν…
Όλοι αυτοί καλλιεργούν τεχνηέντως τον άκρατο ατομικισμό, δεν υπάρχουν συλλογικότητες δεν υπάρχουν διεκδικήσεις, απλά ο καθείς και η μοίρα του. Και πάμε και όπου βγεί. Είτε είναι Τέμπη, είτε νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο, είτε σκαλωσιά στο Ελληνικό. Αναλώσιμοι.
Τριάντα τα αργύρια του Ιούδα. Τριανταπέντε χιλιάδες ευρώ το κόστος ασφαλούς εγκατάστασης (σύμφωνα με δημοσιεύματα) των δεξαμενών προπανίου. Οι συγκρίσεις στην κρίση του αναγνώστη.
Βασίλειος Παππάς – πρώην εκπαιδευτικός.
ΥΓ. Rossonero: Χώρος παρέμβασης στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα των Τρικάλων, στη αριστερή όχθη του Ληθαίου.
